Strajki białego personelu.
2008.07.09 00:00
  W świecie szpitali, przychodni oraz innych placówek medycznych, mających w swojej nazwie przymiotnik „publiczny” od lat nic się nie zmieniło. Pracownicy tych placówek, często „przespali” przemiany gospodarcze w kraju, albo adaptacja podejścia do pacjentów trwa u nich do dziś, częstokroć z bardzo niewymiernym skutkiem. Nie każdy bowiem został odpowiednio przygotowany do zmiany relacji lekarz-pacjent, która niewątpliwie nastąpiła w naszym społeczeństwie.
Dziś kupując telewizor czy idąc do fryzjera, możemy ową czynność starannie przygotować. Wybrać sklep lub zakład usługowy, narzekać i wybrzydzać. Każdy bowiem zakład fryzjerski zdaje sobie sprawę iż dzisiejszy klient stał się klientem wybrednym, że konkurencja rośnie wokół jak grzyby po deszczu. Podstawowym kryterium jakim kieruje się klient, jest dzisiaj opinia innego klienta. Stanowi ona trzon procesu dokonywania decyzji o wyborze tego czy innego sklepu czy firmy usługowej.

Jako społeczeństwo żyjące w kapitalizmie, jesteśmy przyzwyczajeni do pewnego poziomu obsługi klienta, przyzwyczajeni do możliwości wyboru, znamy swoje prawa jako konsumenci a przede wszystkim znamy opisaną wyżej siłę własnej opinii.

To wszystko jednak nagle znika kiedy przyjdzie nam skonfrontować realia wolnego rynku z obsługą petenta w Publicznych Placówkach Medycznych. Szpital to swego rodzaju inny świat, odizolowany od reszty szeregiem ustaw i rozporządzeń, którego nie możemy obserwować do momentu kiedy będziemy od niego potrzebować pomocy.

Szpitale nie walczą z konkurencją, bo w istniejącym systemie prawnym jest ona całkowicie nieopłacalna. Szpitale też nie walczą o klienta, bo pacjent i tak sam przyjdzie i to po prośbie. Szpitale nie przejmują się też krytyką, gdyż takowa prawnie jest bardzo utrudniona, można by rzec iż nawet niebezpieczna. Temat krytyki szpitala, jest tematem na tyle drażliwym, że praktycznie każdy pięć razy się zastanowi zanim sformułuje jakikolwiek zdanie przeciwko tej instytucji.

Oczywiście nie dzieje się to bez powodu. Błąd lekarski ścigany jest z urzędu na wniosek poszkodowanego. Jednak to inni lekarze orzekają o winie oskarżonego, nie zaś sąd powszechny. Usłyszałem niegdyś opinie dziennikarza jednej z regionalnych telewizji, że o błędach lekarskich nie ma co debatować, o tym orzeka sąd. Podejście takie jest poniekąd słuszne, jednakże po dziennikarzu spodziewać się można choćby przeanalizowania tematu, oraz sprawdzenie faktu iż w polskim prawodawstwie przepisy o odpowiedzialności lekarzy są martwe. Jak można zabronić prawnie krytyki lekarza przez lekarza, a z drugiej strony kazać mu orzekać o winie kolegi? Jedno wyklucza drugie, wystarczy prześledzić historię takich spraw w Polsce. Ale jak widać niektórzy dziennikarze nie chcą podnosić tematu, chowając głowę w przysłowiowy piasek.

Każdy z nas płaci przymusowe ubezpieczenie zdrowotne. Najmniej płacą osoby prowadzące działalność gospodarczą, najwięcej ludzie którzy pracują na podstawie umowy o pracę, im więcej zarabiają tym więcej płacą. Jak widać każdy płaci różną składkę, jedni bardzo małą inny bardzo dużą, jednakże w przypadku przedsiębiorców jest to ponad 2200 złotych rocznie.

Nikt z nas jednak nie wie co w ramach ubezpieczenia otrzymuje. Od lat każda formacja polityczna dużo mówi o tzw. Koszyku Świadczeń Gwarantowanych, jednakże jak dotąd takiego koszyka nie ma. Szpitale podpisują kontrakty na usługi medyczne niejako „z góry”, natomiast nikt tak naprawdę nie wie jakie koszty generuje szpital, jak zarządza środkami i majątkiem.

Należy jeszcze przypomnieć czym jest zdrowie i jaką ma cenę. Jeśli w danym regionie nie ma konkurencji na usługi medyczne, pacjent skazany jest na jednego usługodawcę, i spełni każde warunki jakie on postawi. Jest to punkt w całym systemie który generuje największą korupcję. Dlaczego? Bo np. cesarskie cięcie można przeprowadzić na wiele sposobów w których efekt finalny z punktu widzenia medycznego jest taki sam, jednakże jak każda tego typu usługa może mieć zupełnie inny przebieg oraz efekt finalny pozamedyczny, taki jak np. blizna pooperacyjna. Jeśli chirurg zbytnio rozkroi Ci brzuch a szwy wykona tak jak 30 lat temu, i do tego sam zabieg wykona poprawnie, nic nie jesteś wstanie mu zarzucić i żaden sąd Ci w tym nie pomoże. Przed operacją podpisujesz zgodę że zgadzasz się z każdą decyzją lekarza i niejako z góry nie wnosisz do tych decyzji zastrzeżeń, jeśli nie podpiszesz ów jedyny usługodawca w regionie może zgodnie z Prawem odmówić wykonania zabiegu.
Jeśli lekarz Pomyli się, popełni błąd w sztuce lekarskiej, odpowiedzialność za konsekwencje ponosi szpital, nie lekarz. Ponadto dochodzenie swoich praw trwa niesamowicie długo i jest zbyt kosztowne dla zwykłego obywatela. Ale nawet jeśli ktoś przedrze się przez wszystkie instancje z powództwa cywilnego, to i tak odszkodowanie zapłaci szpital, czyli my wszyscy.

Jest więc jasnym że idąc do takiego szpitala, najpierw dowiesz się czy trzeba płacić i komu. Zrobisz wszystko by na stole operacyjnym nie umarła bliska Ci osoba, i nie będzie wówczas ważne czy już zapłaciłeś ubezpieczenie zdrowotne. Zdrowie bowiem nie ma swojej ceny.

Dlaczego więc lekarze i pielęgniarki strajkują? Może pielęgniarki rzeczywiście mało zarabiają, a trzeba przyznać iż praca pielęgniarki nie jest łatwa. Może są i lekarze którzy nie zarabiają dużo, choć szczerze mówiąc „mało” to rzecz względna. Faktem jest iż każda zmiana uderzy właśnie w lekarzy. Jeśli zostanie uwolniony rynek usług medycznych, w otoczeniu szpitali powstanie konkurencja a to wyeliminuje korupcję i wymusi na pracujących w nich lekarzach rzetelne wykonywanie swoich obowiązków. Jeśli będzie konkurencja, szpital może zostać bez pacjentów, bo pacjent będzie miał wybór, a to poprawi jakość usług danego szpitala lub może doprowadzić do całkowitego braku pacjentów. Dyrekcja takiego szpitala będzie zmuszona zwolnić tych lekarzy i pielęgniarki którzy narażają dobre imię całej instytucji na szwank, gdyż wyeliminowanie patologii będzie w interesie zdobycia pacjentów.

Ostatnie strajki białego personelu i lekarzy wykazały dobitnie, iż jedynym celem jaki chcą osiągnąć to zwiększenie wydatków na zdrowie. Tylko tyle a zarazem aż tyle. Najprawdopodobniej żadne zmiany systemowe nie leżą w gestii zainteresowania strajkujących. Publiczna służba zdrowia w tym kraju, stanowi bowiem swoiste państwo w państwie z oficjalnym budżetem 40 mld złotych rocznie. Oficjalnym gdyż nikt tak naprawdę nie wie ile pieniędzy my sami pacjenci dodatkowo zostawiamy w tym archaicznym systemie.